WIMAX

WiMAX is een nieuwe technologie voor radiotransmissie die zo flexibel is dat deze voor verschillende toepassingen kan worden gebruikt. Het Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) heeft voor deze technologie de standaard 802.16 ontwikkeld. Het IEEE is het instituut dat ook verantwoordelijk is voor de WLAN-802.11-standaard voor radionetwerken en diverse bedrade transmissietechnologieën. WLAN is vooral ontwikkeld voor gebruik binnen gebouwen. In tegenstelling tot WLAN is WiMAX bedoeld voor zogenaamde Wireless Metropolitan Access Networks die bestaan uit radiocellen met een straal tot 50 km en datatransmissiesnelheden tot 100Mbit/s.

WiMAX biedt interessante mogelijkheden voor zowel netwerkoperatoren als eindgebruikers. Operatoren van GSM/UMTS-systemen of WLAN-hotspots kunnen WiMAX gebruiken om hun basisstations via LOS aan te sluiten op het dichtstbijzijnde relais of de dichtstbijzijnde internetrouter. Dit maakt dure kabelverbindingen overbodig. Voor eindgebruikers is WiMAX een interessant alternatief voor DSL, wat meestal schaars is of helemaal niet beschikbaar is in gebieden met een onderontwikkelde infrastructuur of in landelijke gebieden.

In tegenstelling tot de vaste toepassingen is Mobile WiMAX een systeem dat mobiele gebruikers ondersteunt. De integratie van WiMAX en mobiele telefonie kan mobiele dataservices zoals GPRS of UMTS aanvullen of zelfs vervangen. Mobile WiMAX kan worden gebruikt bij een snelheid tot 125km/u en ondersteunt datatransmissiesnelheden tot 50 Mbit/s. Een overdrachtfunctie zorgt ervoor dat de verbinding niet wordt verbroken wanneer de gebruiker naar een zone gaat die onder een ander WiMAX-basisstation valt. Samsung heeft een belangrijke rol gespeeld in de verdere ontwikkeling van WiMAX. In Korea is onder de naam WiBro (Wireless Broadband) al enige tijd geleden een standaard ontwikkeld voor mobiele breedbanddataservices die door IEEE is overgenomen voor de standaardisatie van Mobile WiMAX.